संत पीटर आणि पॉल चर्च

किल्ल्याजवळ, शहराच्या वरच्या भागात असलेले चर्च, मोरानोमधील सर्वात जुने चर्च आहे. खरं तर, हे कदाचित 1000 वर्षाचे आहे, जरी शतकानुशतके झालेल्या विविध नूतनीकरणाने सर्वात प्राचीन वास्तुशास्त्रीय घटक ओळखण्याची परवानगी दिली नाही. मध्ययुगीन घंटा टॉवर सुरुवातीला बाकीच्या इमारतीपासून अलिप्त होता आणि अजूनही चर्चपासून मागे ठेवलेला आहे. 1822 ते 1886 दरम्यान केलेल्या कामांचा परिणाम म्हणजे घुमट घुमट. चर्चची अंतर्गत जागा, सध्या तीन नेव्ह आणि एक लॅटिन क्रॉस आहे, अठराव्या शतकाच्या उत्तरार्धाच्या हस्तक्षेपांना रोकोकोच्या घोषित प्रस्तावनेसह, त्याचे मोहक उशीरा-बरोक स्वरूप आहे. या चर्चमध्ये ठेवलेली सर्वात जुनी कामे पंधराव्या शतकातील आहेत: पंधराव्या शतकाच्या सुरुवातीची साक्ष म्हणजे सर्कोफॅगसचा पुढचा भाग (सॅक्रिस्टीच्या डाव्या बाजूच्या भिंतीमध्ये भिंत), देवाच्या थडग्याशी संबंधित दगडावर आधार-रिलीफ. फासानेला कुटुंब, मोरानोचा 1200 ते 15 व्या शतकाच्या मध्यापर्यंतचा सरंजामदार. विशेष मूल्य म्हणजे चांदीची मिरवणूक क्रॉस (1445), पुजारी अँटोनेलो डी ससोने यांची भेट, नेपोलिटन चांदीच्या उत्पादनास कारणीभूत आहे. मुख्य वेदीच्या बाजूच्या कोनाड्यांमध्ये आणि ट्रान्ससेप्टच्या बाजूच्या बाहूंमध्ये, पिएट्रो बर्निनी (1562 - 1629) यांच्या संगमरवरी पुतळ्यांच्या दोन जोड्या आहेत, अधिक प्रसिद्ध जियानलोरेन्झोचे वडील, तसेच एक प्रसिद्ध शिल्पकार. 500 च्या सुरुवातीच्या 1600 च्या अखेरीस नेपल्समध्ये टस्कन मूळ सक्रिय. अॅलेसॅंड्रियाची एस. कॅटेरिना आणि एस. लुसिया ही मूळची कोलोरेटोच्या ऑगस्टिनियन चर्चशी संबंधित आहेत, ही 1592 ची रचना आहे. एस. पिएट्रो आणि एस. पाओलो, त्याच नावाच्या मोरानीज आर्कप्रिस्टीचे संरक्षक, 1602 ऐवजी त्याच वेळी, इतर दोन शिल्पकला सतराव्या शतकातील आहेत: कँडलमासची लाकडी मूर्ती, जी कोलोरेटोच्या कॉन्व्हेंटमधून आली आहे, त्याचे श्रेय सतराव्या शतकाच्या उत्तरार्धात स्थानिक कारागिरीचे प्रतिपादक जियोव्हान पिएट्रो सेर्चियारो यांना दिले जाते. ; त्याऐवजी, एस. कार्लो बोरोमियोचा संगमरवरी पुतळा नेपोलिटन संस्कृतीच्या लेखकाला दिला आहे. या चर्चमध्ये ठेवण्यात आलेली पेंटिंग्जही विशेष आवडीची आहेत. क्रिस्टोफारो रोनकल्ली, ज्याला पोमारॅन्सियो (१५५२ - १६२६) म्हणून ओळखले जाते, ते देखील टस्कन वंशाचे चित्रकार, रोम आणि मार्चे दरम्यान सक्रिय, मृत ख्रिस्तावरील विलापासाठी जबाबदार आहेत. सेंट पीटर आणि सेंट पॉल (आता apse मध्ये) दर्शविणारी वेदी आणि इतर दोन कॅनव्हासेस मूळतः त्याच पॉलीप्टाइचचे अविभाज्य भाग होते ज्याच्या फ्रेमवर मोरानो विद्यापीठाचा कोट उभा होता. नेपल्समध्ये कार्यान्वित केलेल्या संगमरवरी वेद्यांव्यतिरिक्त, या चर्चचे लाकडी फर्निचर देखील फुस्को कार्यशाळेमुळे आहे. लेक्चरन (1793) हे ऍगोस्टिनोच्या कार्यशाळेचे आणि मारियो हे पुलपिट आहे. मौल्यवान रोकोको शैलीतील गायनगृह, कॅबिनेटमेकर्सच्या या कुटुंबातील उत्कृष्ट नमुना आहे, जे युरोपियन रोकोकोच्या नवीनतेसह कुशलतेने आणि अंमलबजावणीच्या कौशल्यासह परिष्कृत सजावट "á la page" वापरतात. 1792 मध्ये अॅगोस्टिनोने सुरू केलेले काम, त्याचा मुलगा फ्रान्सिस्को मारिओ याने पूर्ण केले, ज्याने एका विशिष्ट रोमुआल्डो ले रोझसोबत मिळून 1805 मध्ये प्रीस्बिटेरी चेअर पूर्ण केले. वर, लहान कोपिंगमध्ये, 'कॅमिओ' सजावटीचे अनुकरण करणारे पेंट केलेले पदक , "रोकाईल" फर्निचरचे देखील वैशिष्ट्यपूर्ण. ते जेनेसिओ गॅल्टिएरी यांनी बनवलेल्या प्रेषितांचे चित्रण करतात.