एक आधुनिक पोम्पेई। एपिस बेनेभेन्टो प्रान्तको एउटा गाउँ थियो जुन दुई भूकम्प (1962 र 1980) पछि परित्याग गरिएको थियो। तत्कालिन मेयरले आफ्नो नगरपालिकालाई आफ्नो खुट्टामा उभ्याउन आर्थिक असम्भव देखेर केही किलोमिटर टाढा विपरित पहाडमा सहर बनाउने निर्णय गरे।
सार्वजनिक निर्माण मन्त्रालयले पठाएको प्राविधिकले साना साम्नाई सहरको इतिहास नै समाप्त पारे । नगरपालिका वेबसाइट द्वारा रिपोर्ट गरिएको प्राविधिक रिपोर्टहरू अनुसार, भत्कने खतरा धेरै उच्च थियो र "तत्काल खाली" को आदेश दिइएको थियो। थोरै मात्र गाउँमा बस्न सफल भए र केही वर्षभन्दा बढी। करिब छ हजार आत्माहरू आफ्नो घर छोडेर एपिस नुवाको नाम लिने नयाँ सहरमा जान बाध्य भए। सन् १९८० को भूकम्पपछि देश पुरै सुनसान भयो ।
"पोम्पेईमा जस्तै, प्राकृतिक घटनाले एपिसमा समय रोक्यो। घडीको हात 1962 मा रोकियो। मेयर इडा एन्टोनिटा अल्बानीजले अगस्ट २१ को सम्झना गर्छिन् जसले अरू धेरैजस्तै गाउँलाई खुला-एयर संग्रहालयमा परिणत गर्यो। अहिले सम्पूर्ण क्षेत्र घेराबन्दी गरिएको छ । सबै कुरा यथावत नै रह्यो । पसलहरू, सार्वजनिक बत्तीहरू, ढुङ्गाले भरिएका सडकहरू, गिर्जाघरहरू, विद्यालयहरू। त्यहाँ हातले कोरेको टेबलको साथ किराना पसल छ; चिसो कोठाको साथ "बेचेरिया" र स्क्वायरमा प्रदर्शन गर्न तयार शोकेस; केन्द्रमा रहेको काउन्टरसहितको पट्टी अझै अक्षुण्ण छ र सेल्फहरूमा स्पिरिटसहितका बोतलहरू; "Vetreria" मा "प्रगतिमा" र समयका सबै उपकरणहरू वरिपरि ढोकाले ओगटेको कार्य तालिका छ; चिहान खन्ने व्यक्तिले पसलको ढोकामा दुईवटा सानो सेतो कफिन छोडे। ग्राहकहरूको लागि आर्मचेयरको छेउमा स्थायी हेलमेटसहित कपाल; एक संगीत समूह को लागी एक सानो रेकर्डिङ कोठा।
अहिले पनि भवनको चोकमा गाडी पार्किङ गरिएको छ । कतिपय विभाजनको पतनबाट कुचिएका छन्। मुख्य सडक वा चोक भएको ठाउँमा हामी अवास्तविक मौनतामा अगाडि बढ्छौं। झ्यालहरूमा पर्दाहरू झुण्ड्याइएको छ, बालकनीहरूमा अझै पनि फूलहरूका फूलदानहरू। भग्नावशेषहरू मध्ये तपाईं घरहरू प्रवेश गर्नुहुन्छ, लगभग सबै अधिकतम दुई तलाको। प्रायः ग्रामीण वातावरण तर त्यहाँ भव्य दरबारहरू पनि छन्। ओर्लान्डो क्यान्टेल्मोको जस्तै, विश्वविद्यालयका प्रोफेसर र प्रसिद्ध युद्धोत्तर सर्जन। भित्ताहरू वालपेपरको पहेंलो पहेंलोसँग चम्किन्छन्। बैठक कोठा र शयनकक्षहरूमा भित्तिचित्र छतहरू अविश्वसनीय रूपमा अक्षुण्ण छन्।