یک تاقچه گرانبها

در منطقه باستانی سامپیردارنا، به طور دقیق‌تر در کلیسای سانتا ماریا دلا سلا، محرابی وجود دارد که با پیشانی باشکوهی که با تکنیک منشی در سنگ‌های نیمه قیمتی ساخته شده است، مزین شده است. این تکنیک خاستگاه بسیار باستانی دارد که توسط پلینی بزرگ در کتاب خود "Naturalis Historia" شرح داده شده است، که از آن به عنوان تکنیکی استفاده شده در مقبره هالیکارناسوس که قدمت آن به قرن چهارم قبل از میلاد بازمی‌گردد، یاد می‌کند. این تکنیک سپس در قرن اول قبل از میلاد به روم وارد شد. و رومی ها «Opus Sectile» نامیده اند.حکاکی روی سنگ‌های نیمه قیمتی یکی از ظریف‌ترین و معتبرترین تکنیک‌ها به حساب می‌آید، هم برای سنگ مرمرهای به کار رفته که باید کمیاب‌ترین و گران‌بها باشند و هم برای سختی ساخت آن. برای ساختن محصولی با این تکنیک، تیله‌ها را به شکل تسرای نازک درآورده‌اند که به آن «crustae» می‌گویند و با دقت زیادی شکل می‌دهند تا طرحی خوانا ایجاد شود که گویی یک نقاشی سنگ واقعی است. این تکنیک توسط مدیچی های فلورانس در قرن شانزدهم به لطف تأسیس Opificio delle Pietre Dure در سال 1588 احیا شد.اصطلاح "commesso" از کلمه لاتین "committere" (پیوستن) گرفته شده است و فرآیند ایجاد یک مصنوع در سنگ های نیمه قیمتی شامل ایجاد یک کارتون از طرح اولیه است که پس از آن قطعات سنگ مرمر با سیم فلزی بریده می شود. و روی تکیه گاه سنگی چسبانده و سپس صیقل داده شود.محراب کلیسای سانتا ماریا دلا سلا نمونه ای از مصنوعات فلورانسی در سنگ های نیمه قیمتی است که قدمت آن به پایان قرن هفدهم باز می گردد. اگر هنوز از این کلیسا دیدن نکرده اید، توصیه می کنم این کار را انجام دهید، زیرا این مصنوع یک شگفتی واقعی است.