سانتا ماریا دی آنگلونا

تپه آنگلونا از عصر برنز و آهن محل استقرار بوده است. این مکان همچنین با شهر یونانی پاندوسیا، که در الواح هراکلیا گزارش شده است، شناسایی شده است. نام پاندوزیا به حاصلخیزی این منطقه اشاره دارد که همراه با موقعیت استراتژیک سایت با توجه به شبکه جاده ای باستانی، امکان توسعه قابل توجهی شهر را به ویژه در عصر هلنیستی (قرن 4 - 3 قبل از میلاد) فراهم کرده است.در قرون وسطی، مرکز جدیدی بر روی سکونتگاه باستانی ساخته شد که امروزه تنها کلیسای S. Maria di Anglona از آن باقی مانده است. این کلیسا مطمئناً در سال 1092 وجود داشته است، و قدمت برخی از سازه‌ها به قرن یازدهم بازمی‌گردد، حتی اگر ظاهر فعلی به طور قابل توجهی تحت تأثیر تغییرات ایجاد شده در طول قرن‌ها قرار گرفته باشد: نقاشی‌های دیواری باقی‌مانده بر روی دیوارهای کلیسا به قرن‌های 12 و 13 بازمی‌گردد. ; دگرگونی محوطه و ظاهر تزیینی نمای بیرونی را می توان به نیمه اول قرن سیزدهم نسبت داد. قدمت جناح چپ کلیسا، اپیس و نقاشی قدیسان بر روی ستون های شبستان به قرن پانزدهم می رسد.در قرن چهاردهم، ویرانی شهر آنگلونا رخ داد و حتی کلیسای جامع، اگرچه در امان ماند، به تدریج اعتبار خود را از دست داد. در سال 1931 کلیسا به عنوان یک اثر ملی اعلام شد، اما اولین بازسازی مجموعه معماری و نقاشی های دیواری موجود در آن تنها در دهه 1960 آغاز شد.فضای داخلی توسط دو ستون هشیار به سه شبستان تقسیم می‌شود که طاق‌های نوک تیز و طاق‌های عققی را نگه می‌دارند و دارای یک گروه کر عمیق است که به اپسیدی ختم می‌شود. این مهم ترین بنای مذهبی منطقه و یکی از باشکوه ترین کلیساهای باسیلیکاتا است. مجموعه نقاشی‌های دیواری که از مهم‌ترین جلوه‌های هنری قرون وسطی لوکانی به شمار می‌آیند، به‌ویژه قابل توجه است. از مجموعه مذهبی، علاوه بر چرخه نقاشی‌های دیواری، باید به برج ناقوس چهار گوش با پنجره‌های ستون‌دار با ستون‌های دوتایی، اپیس نیم‌دایره‌ای با طاق‌های معلق و سردر باشکوه اواخر قرن یازدهم که بر روی آن نقش‌هایی از انسان بر فراز آن قرار گرفته است اشاره کرد. چهره ها با نمادهای چهار بشارت با بره در مرکز و در طرفین، پیکره های مقدسین پطرس و پولس.