Μέχρι πριν από λίγο περισσότερο από έναν αιώνα, είχε επίσης μια πολύ σημαντική πρακτική λειτουργία, καθώς παρείχε στον πληθυσμό πολύ πιο υγιεινό νερό από αυτό των πηγαδιών μέσα στην πόλη, συχνά μολυσμένα από λύματα στάβλων ή υπονόμων διασποράς. Η Faenza ήταν μια από τις πρώτες πόλεις στη Romagna που εξοπλίστηκε με ένα υδραγωγείο το οποίο, αν και περιοριζόταν σε λίγα σημεία εκπομπής, αντιπροσώπευε για μεγάλο χρονικό διάστημα πηγή υπερηφάνειας για την κοινότητα.
Ήδη από την περίοδο της Αναγέννησης υπήρχε μια κρήνη για τη χρήση του κόσμου κοντά στο δημοτικό χαγιάτι. Στη συνέχεια, το 1583, ανατέθηκε στον μοναχό Domenico Paganelli (1545-1624), αρχιτέκτονα και επιθεωρητή του εργοστασίου San Pietro (δηλαδή του καθεδρικού ναού της Faenza) να φέρει το νερό στο κέντρο. Βρήκε εξαιρετικό πόσιμο νερό στην περιοχή Cartiera και ξεκίνησε την κατασκευή ενός υδραγωγείου από τερακότα, έργο που διακόπηκε για μεγάλο χρονικό διάστημα καθώς ο μοναχός κλήθηκε στη Ρώμη για άλλα έργα.
Ανέκτησε το 1614 και ο ίδιος ο Paganelli, μετά από πρόταση του καρδινάλιου Rivarola, ανέθεσε στον Ticino αρχιτέκτονα D. Castelli να κατασκευάσει μια πηγή, ο οποίος ολοκλήρωσε τα έργα το 1621.