கரிபால்டினோவும் இத்தாலி இராச்சியத்தின் செனட்டருமான ஓடோர்டோ லுச்சினி (1844-1906) தனது மனைவி இசபெல்லா, பிரபல ஓவியர் மச்சியாயோலாவுக்கு ஒரு காட்டை அர்ப்பணிக்க விரும்பினார். பொருத்தமான இடம் ஒரு செங்குத்தான நிலப்பரப்பில் அமைந்துள்ளது, இது நகர சுவர்களுக்கும் வயல்களுக்கும் இடையில் ஒரு சந்திப்பாக செயல்பட்டது. காடு திறமையாக வடிவமைக்கப்பட்டுள்ளது, ஆனால் இயற்கையைப் பொறுத்தவரை தலையீடுகளுடன். அவர்கள் கற்பாறைகள், கிளேட்ஸ், போலஸ் ஆஃப் வாட்டர், மிகவும் பரந்த இடங்களை முன்னிலைப்படுத்தினர், ஆனால் அந்த இடத்திலேயே சேகரிக்கப்பட்ட கற்களை மட்டுமே பயன்படுத்தி தரையில் தோண்டவோ அல்லது சமன் செய்யவோ இல்லாமல். அதே நேரத்தில் தற்செயலாக கண்டுபிடிக்கப்பட்ட எட்ரூஸ்கன் இடிபாடுகள் மற்றும் 1555 ஆம் ஆண்டில் மெடிசியின் கடைசி முற்றுகையின் போது அழிக்கப்பட்ட ரேடிகோஃபானி கோட்டையின் எச்சங்கள் மதிக்கப்பட்டன. லுச்சினி ஃப்ரீமாசன்களாக இருந்தனர், ஓடோர்டோ லாட்ஜிலிருந்து விலகிச் சென்ற ஒரு "ஸ்லீப்பர்" என்றாலும், அவர் காட்டின் உணர்தலில் தனது சொந்தத்தைக் காட்டத் தவறவில்லை, இது ஒரு உண்மையான துவக்க-ஆழ்ந்த பாதையாக அமைந்தது. இயற்கையாகத் தோன்றக்கூடியவற்றில் பெரும்பாலானவை உண்மையில் நன்கு ஆய்வு செய்யப்பட்டுள்ளன: மூன்று குழுக்களாக சில மரங்களின் ஏற்பாடு, சதுரத்தின் முதல் அசல் பண்புகள் (நினைவில் கொள்ளுங்கள், சாலமன் கோவிலின் குவிமாடம் நீக்கம் செய்ய), பிரமிட்டுக்கு வழிவகுக்கும் பாதையின் தொடக்கத்தில் உள்ள இரண்டு பெரிய கற்பாறைகள் (கோயிலின் இரண்டு நெடுவரிசைகளைக் குறிக்கும் சாலோமோனிகோ போஸ் மற்றும் ஜாச்சின்), மேற்பார்வையிடும் கண்ணைக் குறிக்க ஒரு வட்டத்தின் வடிவத்தில் பாக்ஸ்வூட்டின் ஹெட்ஜ். மற்றும், தெளிவாகத் தெரியும், முக்கோண அடித்தளத்துடன் கூடிய பெரிய பிரமிடு, ஃப்ரீமேசனரியின் இளவரசர் சின்னம்
