லு பியாஸ்ட்ரே வட்டாரத்தில் உள்ள பிஸ்டோயாவிலிருந்து அப்பென்னின்களை நோக்கிச் செல்லும்போது, கிராண்ட் டியூக் லியோபோல்ட் 1778 ஆம் ஆண்டில் முடித்த சாலை 'வாலே ஃப்ரெடா' என்று பிரபலமாக அழைக்கப்படும் ஒரு இடத்தைக் கடக்கிறது, மேலும் காரணத்துடன்: இது உண்மையில் அதன் குறிப்பிட்ட இணக்கத்தின் காரணமாக சுற்றியுள்ள பகுதியை விட குளிர்ச்சியான பகுதியாகும். இந்த தனித்தன்மை பதினெட்டாம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தில் இருந்து 'இயற்கை பனி' உற்பத்திக்காக சுரண்டப்பட்டது (வரையறை, உண்மையில், பின்னர் மட்டுமே பரவத் தொடங்கியது, குளிர்ச்சியை உருவாக்க வேதியியல் முறைகள் அறிமுகப்படுத்தப்பட்டன), மேலும் சாலை முடிந்தவுடன் மிகவும் பொருத்தமானதாக மாறியது, அதைத் தொடர்ந்து ரயில்வே. தங்க தருணங்களில் இந்த பள்ளத்தாக்கின் பனி ரோமை அடைந்தது, சிறப்பு உலோகத்தால் வரிசையாக வேகன்களில்: பதினேழாம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தில் தொடங்கிய உற்பத்தி இருபதாம் நூற்றாண்டின் நாற்பதுகள் வரை நீடித்தது. இன்றுவரை எட்டப்பட்ட மிக முக்கியமான பனிப்பாறை என்னவென்றால், மதோனினா, சாலையிலிருந்து தெரியும் மற்றும் வழிகாட்டியுடன் கோரிக்கையின் பேரில் பார்வையிடலாம். கஷ்கொட்டை இலைகளின் அடர்த்தியான அடுக்கால் மூடப்பட்ட பனியின் வெப்ப மந்தநிலையைப் பயன்படுத்திக் கொள்ளும் கட்டுமானம், மூன்று திறப்புகளால் நகர்த்தப்படும் வரை பாதுகாப்பிற்கு உத்தரவாதம் அளிக்கிறது, வெவ்வேறு நிலைகளில், போக்குவரத்து வழிமுறைகளில் வைக்கப்படுகிறது, பின்னர் நகரங்களில் மேலும் கீழ்நோக்கி விற்கப்பட வேண்டும். மடோனினா போன்ற ஒரு பனிப்பாறையை நிரப்ப மூன்று 'லகாட்களை' எடுத்தது: எதிர்கொள்ளும் செயற்கை ஏரி உறைந்து மூன்று முறை பிரிக்க வேண்டியிருந்தது.
