காலேஜியேட் தேவாலயத்தின் புராதன கருவானது இடைக்காலச் சுவர்களுக்கு வெளியே 1097 இல் ஒரு சிறிய புறநகர் தேவாலயமாக இருந்தது. கட்டிடக்கலை வரம்புகள் மற்றும் விசுவாசிகளின் எண்ணிக்கை அதிகரித்ததன் காரணமாக, இது லத்தீன் குறுக்கு திட்டத்தில் மூன்று நேவ்களுடன் பெரிதாக்கப்பட்டது. 16 ஆம் நூற்றாண்டின் இரண்டாம் பாதியில் புரோவோஸ்ட் டான் கியூசெப் லா பிலோசெல்லா. பதினெட்டாம் நூற்றாண்டின் முதல் பாதி வரை பல முறை மறுவடிவமைக்கப்பட்டது, இது பிப்ரவரி 3, 1737 இல் போப் கிளெமென்ட் XII இன் காளையுடன் கல்லூரியின் பட்டத்தை ஏற்றுக்கொண்டது. 1732 ஆம் ஆண்டில் மேலும் மறுசீரமைப்புகள் தொடங்கின, இதன் போது டோனாடோ சார்னிகோலாவுக்கு நியமிக்கப்பட்ட பரோக் அலங்காரங்கள் உட்புறத்திற்கு ஒரு கம்பீரமான தோற்றத்தை அளித்தன, இது கலாப்ரியன் பரோக்கின் மிக உயர்ந்த எடுத்துக்காட்டுகளில் ஒன்றாகும் என்று பரிந்துரைக்கிறது. மணி கோபுரம் (1817) மற்றும் குவிமாடம் (1794) ஆகியவை 1862 இல் மஞ்சள் மற்றும் பச்சை நிற காம்பானியா பாணி மஜோலிகா அம்சங்களால் மூடப்பட்டிருந்தன. பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டின் 40 களில் ஒரு நியோகிளாசிக்கல் பாணியில் முகப்பில் முடிக்கப்பட்டது. இரண்டு நிலைகளாகப் பிரிக்கப்பட்டு, ட்ரைகிளிஃப்ஸ் மற்றும் மெட்டோப்களால் ஆன சரம் கோர்ஸ் மூலம் வகுக்கப்பட்டது ஸ்பினெல்லி டி ஸ்கேலியா குடும்பத்தின் ஆயுதங்கள். இன்று கட்டிடம் அசல் லத்தீன் குறுக்கு திட்டத்தைத் தக்க வைத்துக் கொண்டுள்ளது, பக்க இடைகழிகளில், ஒவ்வொரு பக்கத்திலும் ஐந்து தேவாலயங்கள் சிறிய குவிமாடங்களால் ஸ்பான்களாக பிரிக்கப்பட்டுள்ளன, அதே நேரத்தில் மத்திய நேவ் ஒரு பீப்பாய் பெட்டகத்தைக் கொண்டுள்ளது, அதன் மீது பத்து ஜன்னல்கள் கவனிக்கவில்லை. உயரமான பலிபீடத்தின் முனைகளில் ஒரு சிபோரியம் மற்றும் இரண்டு பிரார்த்தனை செய்யும் தேவதைகள் பியட்ரோ பெர்னினியின் பள்ளியைச் சேர்ந்தவர்கள், அதே சமயம் சான் பெர்னார்டினோ மடாலயத்தைச் சேர்ந்த மடோனா டெக்லி ஏஞ்சலி (1505) மற்றும் டிரான்செப்ட்டில் ஒரு பலிபீடத்தின் மீது வைக்கப்பட்டார். தெற்கு மறுமலர்ச்சி அன்டோனெல்லோ காகினி வலது. பதினெட்டாம் நூற்றாண்டின் நியோபோலிடன் பள்ளியின் சில பலிபீடங்கள் உள்ளன. ஆசிரியர்கள் மற்றும் மிக முக்கியமான படைப்புகளில் நாம் நினைவில் கொள்கிறோம்: பிரான்செஸ்கோ லோபஸ், எல்'இம்மாகோலாட்டா (1747), எல்'அடோலோராடா, சான் ஜியோவானி பாட்டிஸ்டா மற்றும் சில புனிதர்கள் (1748) மற்றும் அவரது சில ஓவியங்கள்; சர்னெல்லி குடும்பம், மிராக்கிள் ஆஃப் சான் பிரான்செஸ்கோ டி சேல்ஸ் (1747), கன்னியின் முடிசூட்டு விழா (1747) மற்றும் மடோனா டெல் ரொசாரியோ மற்றும் சில புனிதர்கள்; கியூசெப் டோமஜோலி, சான் கியூசெப்பேயின் மரணம் (1742) மற்றும் அதே காலகட்டத்தைச் சேர்ந்த சான் ஜியோவானினோ; இறுதியாக, மொரானீஸ் ஓவியர் லோ டுஃபோ தி விர்ஜின் இடையே செயிண்ட்ஸ் சில்வெஸ்ட்ரோ மற்றும் ஜியோவானி பாட்டிஸ்டா (1763) மற்றும் தி சோல்ஸ் ஆஃப் பர்கேட்டரி. மரப் படைப்புகளில், மரியோ மற்றும் அகோஸ்டினோ ஃபுஸ்கோ ஆகியோரால் பதினெட்டாம் நூற்றாண்டின் இறுதியில் மற்றும் பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டின் முற்பகுதியில் செய்யப்பட்ட பாடகர் (1792), பிரசங்கம் மற்றும் சில புனித அலமாரிகள் மிகவும் மதிப்புமிக்கவை. கொலோரெட்டோ மடாலயத்தில் இருந்து வரும் ஏப்ஸின் அடிப்பகுதியில், பதினேழாம் நூற்றாண்டின் முற்பகுதியில் பாலிக்ரோம் பளிங்குக் கற்களால் ஆன ஒரு பெடிமென்ட் உள்ளது, இது சான்ட் அகோஸ்டினோ மற்றும் சாண்டா மோனிகா ஆகியோரின் சிலைகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டுள்ளது, மையத்தில் மேரி மாக்டலீன் மேரி கோசிமோ ஃபான்சாகோ என்று கூறப்படுகிறது. நச்செரினோ, சாரி இரண்டு சமகால புட்டி. தியாகம் கூட பெரும் மதிப்பு வாய்ந்தது. பதினாறாம் நூற்றாண்டின் பிற்பகுதியில் உள்ள பழங்காலப் புனிதப் பெட்டியைச் சேர்ந்த உள்ளூர் உற்பத்தியின் அரிய காஃபர்டு உச்சவரம்பு மூலம் மூடப்பட்டிருக்கும், '500 இலிருந்து பளிங்குகளில் புனித எண்ணெய்கள் இருந்தன. புனித செபுல்சரின் கல் மற்றும் S. பிரான்செஸ்கோ டா பாவோலாவின் செருப்பின் கால் தடம் உட்பட ஏராளமான புனிதர்களின் நினைவுச்சின்னங்கள் பிரான்சுக்குச் செல்வதற்கு முன் கலாப்ரியாவை ஆசீர்வதிக்கும் செயலில் சான்ட் ஏஞ்சலோ மலையின் ஒரு பாறையில் விடப்பட்டுள்ளன.
