यो हाइड्रोलिक कामलाई मूल रूपमा पोजो डेला रोक्का भनिन्थ्यो, किनकि यो अल्बोर्नोज किल्लाको नजिक थियो। त्यसपछि यसले सान प्याट्रिजियोको नाम लियो किनभने यो सम्भवतः अठारौं शताब्दीको दोस्रो आधामा "सान प्याट्रिजियोको शुद्धिकरण" को रूपमा प्रयोग गरिएको थियो, भूमिगत गुफासँग समानतामा जहाँ प्रसिद्ध आयरिश संत प्रार्थना गर्न सेवानिवृत्त भए, र जहाँ। अविश्वासीहरूले तलसम्म पुग्नको लागि प्रयास गरे तिनीहरूले पापको क्षमा र स्वर्गमा पहुँच प्राप्त गर्ने थिए।1527 मा कान्छो एन्टोनियो दा साङ्गालोलाई काम, पोप क्लेमेन्ट VII द्वारा कमिसन गरिएको थियो, कम वा कम एकै समयमा चट्टानको अर्को छेउमा अवस्थित पोजो डेला काभाको पुनर्संरचनाको रूपमा, शहरको लागि पानी सुनिश्चित गर्न। घेराबन्दीको अवस्थामा। 1537 मा Paolo III Farnese अन्तर्गत पूरा भएको, यसले यसको आकार र सावधानीपूर्वक योजनाको कारणले, सबै महत्वाकांक्षाहरूलाई एक कठिन र भव्य उपक्रमको रूपमा सम्झन्छ।यो एक कुशल ईन्जिनियरिङ् कार्य हो, हाइड्रोजियोलोजिकल अध्ययनहरू अघि, जसले स्प्रिंग्सको माटोको स्ट्र्याटममा पुग्नको लागि सबैभन्दा उपयुक्त साइटको पहिचान गर्न र राम्रो छापको लागि पर्खालहरूको भागलाई ईंटले ढाक्न दुवैलाई नेतृत्व गर्यो।चट्टान वरपरका पहाडहरूको पृष्ठभूमिमा, इनारको बाहिरी भाग पल III को फार्नेस लिलीहरूले सजाइएको ठूलो, कम बेलनाकार भवनको रूपमा देखा पर्दछ, जसमा तल ओर्लनेहरू र चढ्नेहरूका लागि दुईवटा विपरित खुला ढोकाहरू छन्।इनारमा पहुँच, एक इन्जिनियरिङ मास्टरपिस, दुई एकतर्फी हेलिकल र्याम्पहरू द्वारा ग्यारेन्टी गरिएको छ, पूर्ण रूपमा स्वायत्त र दुई फरक ढोकाहरूद्वारा सेवा गरिन्छ, जसले निकालिएको पानीलाई खच्चरहरूद्वारा ढुवानी गर्न अनुमति दिन्छ, एकअर्कालाई अवरोध नगरी र रिसोर्ट नगरी। उपत्यकाको भुइँबाट गाउँसम्म पुग्ने एउटै बाटो।• ५४ मिटर गहिरो इनार ओर्भिएटो सहर उभिएको टिबर उपत्यकाको स्क्वाट र उच्च पठारको टफमा खनेर बनाइएको थियो, जुन ढुङ्गा एकदमै कडा छ तर जुन अहिले प्रभावित भइरहेको छ, धेरै शताब्दी पछि, द्वारा। ढल निकासी।• यो 13 मिटरको व्यासको साथ गोलाकार आधारको साथ एक बेलनाकार आकार छ।• त्यहाँ 248 पाइलाहरू छन्, र 70 वटा ठूला झ्यालहरू छन् जसले प्रकाश दिन्छ।सायद पवित्र र जादुईको आभाको कारणले गर्दा गहिरो गुहाहरू, वा सिनेमेटोग्राफिक मोडेलहरूको शुद्ध नक्कलको कारण, आधुनिक पर्यटकहरूले फर्कने आशामा सिक्का फाल्छन्।
