बुदिनी-गट्टाई इमारतीच्या पहिल्या मजल्याकडे आपली नजर वळवून उजव्या बाजूला एका लहान संगमरवरी कोटसह पत्रव्यवहार केल्यावर, आपण एक खिडकी पाहू शकता.फ्लोरेंटाईन्सने त्याचे नाव बदलून "नेहमी उघडी खिडकी" असे ठेवले: असे दिसते की, आता अनेक शतके, त्याचे शटर नेहमीच बंद ठेवले गेले आहेत. एका प्राचीन आख्यायिकेनुसार, ग्रिफोनी कुटुंबातील एक वंशज 16 व्या शतकाच्या शेवटी युद्धात गेले. इमारतीच्या खिडकीतून त्यांची पत्नी शेवटचा निरोप घेण्यासाठी बाहेर पाहत होती. ती स्त्री, हताश पण त्याला पुन्हा भेटण्याच्या आशेने, त्या खिडकीतून पाहण्यात दिवसभर घालवू लागली: तथापि, तो माणूस परत आला नाही आणि ती तरुण स्त्री विधवा होऊन मरण पावली.इथून परंपरेचे विभाजन होते, कथेचे दोन वेगवेगळे शेवट नोंदवले जातात: पहिला दावा की दु:खी प्रेमप्रकरणामुळे प्रभावित शेजारच्या लोकांनी तिथे इतका वेळ घालवलेल्या स्त्रीच्या स्मरणार्थ खिडकी नेहमी उघडी ठेवण्याचा निर्णय घेतला. इतर म्हणतात की, विधवेच्या मृत्यूनंतर शटर बंद होताच, खोलीत विचित्र घटना घडू लागल्या: दिवे गेले, पेंटिंग्ज भिंतींपासून अलग झाली आणि फर्निचर हलू लागले. खिडकी पुन्हा उघडताच सर्व काही सामान्य झाले.दुसर्या आवृत्तीनुसार, इमारतीपासून फार दूर असलेल्या चौकात असलेल्या फर्डिनांडो आय डी' मेडिसीच्या अश्वारूढ पुतळ्याची नजर नेहमी उघड्या खिडकीकडे वळवली जाईल. खरं तर, असे म्हटले जाते की ती खिडकी ग्रिफोनी कुटुंबातील एका महिलेच्या बेडरूमशी जुळली होती, ज्याला टस्कनीच्या ग्रँड ड्यूकने गुप्तपणे प्रेम केले होते आणि तिच्या पतीच्या मत्सरामुळे तिला नेहमीच शटर बंद ठेवण्यास भाग पाडले गेले होते.ग्रिफोनी कुटुंबाच्या घटनांकडे वळले, पलाझो बुडिनी-गट्टाईची अजार विंडो फ्लॉरेन्सला भेट देणाऱ्यांसाठी उत्सुकतेचे प्रतिनिधित्व करत आहे, आजही अनेक दंतकथा आणि लोकप्रिय कथांना जन्म देत आहे.
