یک جمهوری با رییس جمهور خود, یک شهردار, سفیر در مسکو و یک ارتش کوچک از عناصر 12. مانند هر جمهوری خود احترام اوزوپیو است قانون اساسی خود را با 41 مقالات, بین مضحک و جدی و برخی بسیار دور اندیش. همه حق دارند خوشحال باشند. حق برخورداری از خوشبختی همانطور که در اعلامیه استقلال امریکا نیز تصریح شده است. اما در اوزوپیو نیز حق ناراضی بودن وجود دارد, و حق مرگ, حتی اگر این یک تعهد نیست. قانون اساسی, نوشته شده در زبان های متعدد, بر روی دیوارهای محله پا می زند و همچنین در ایتالیایی.
اوزوپیس (که به معنی لیتوانیایی در طرف دیگر رودخانه) است, به عنوان شما ممکن است از نام استنباط, محله در ساحل سمت راست رودخانه ویلنیا, از شهرستان های قدیمی ویلنیوس توسط از هم جدا 7 پل. از لحاظ تاریخی این منطقه با چگالی بالا از یهودیان است که, پس از جنگ جهانی دوم, پیدا شده است خود را تقریبا به طور کامل از همه ساکنان خود محروم… فوری ترین عواقب تخریب محله و یک سری از ساختمان های خالی از سکنه که در طول سلطه شوروی با بی خانمان پر شد, روسپی و مردم مشکل ساز. اوزوپیس در نتیجه منطقه مشکل ساز ترین پایتخت لیتوانی شد. این حداقل تا سال 1990 سال استقلال لیتوانی از اتحاد جماهیر شوروی بود. ناگهان یک واژگونی البته و قیمت پایین و جو از محله بین هنرمندان و روشنفکران غیرمتعارف تحت فشار قرار دادند و ویران به خرید املاک و مستغلات و حرکت به این بخش از ویلنیا وجود دارد. این شروع یک فرایند بازسازی بود که منجر به گلدهی کارگاه های هنری, گالری های هنری, کافه ها و کافه ها شد که همه با یک فضای دلپذیر و عجیب و غریب از پاریس دهه 70 مشخص می شود. تا به امروز جمهوری است 7000 ساکنان و از این مورد 1000 هنرمندان. در میان نقاشان هستند, عکاسان, مجسمه سازان, نویسندگان, روشنفکران و غیره. اوج روند تجدید با ایجاد جمهوری اوزوپیس در اپریل شروع 1, 1997, به لطف ذهن شاعر, نوازنده, و کارگردان فیلم روماس لیلیکیس که, همراه با ساکنان منطقه اعلام کرد به جهان تاسیس جمهوری.
